Welcome to My Heaven

ลองอ่านนิทานเรื่องนี้แล้วบอกหน่อยได้ไหม....

ว่าถ้าเป็นคุณ คุณจะเลือกเช่นไร....

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว

สมัยที่โลกมนุษย์และสวรรค์ยังติดต่อถึงกัน

ได้มีประกาศออกมาจากสวรรค์ว่าต้องการมนุษย์ไปเป็นแม่ทัพบนสวรรค์

เนื่องจากเกิดการแย่งชิงอำนาจกันระหว่างทวยเทพ

บรรดาเทพทั้งหลายจึงลงมายังโลกมนุษย์เพื่อคัดสรรมนุษย์ไปเป็นแม่ทัพของตน

และในบรรดาเทพทั้งหมดนั้น ก็มีเทพองค์หนึ่งที่แม้แต่มนุษย์ยังรู้จักดีในนามของเทพผู้ยิ่งใหญ่

เทพองค์นั้นลงมาคัดเลือกชายหนุ่มและหญิงสาวจำนวนหนึ่งเพื่อขึ้นไปบนสวรรค์

สรวงสวรรค์ที่ไม่ว่ามนุษย์คนไหนก็ปรารถนา...

แต่มนุษย์ทุกคนที่จะได้ขึ้นสวรรค์จะต้องทำพันธะสัญญาขายวิญญาณแก่องค์เทพเสียก่อน

เมื่อตกลงทำสัญญาเรียบร้อยมนุษย์กลุ่มนั้นก็ได้ขึ้นไปอยู่บนสวรรค์และรับการฝึกฝนเพื่อเตรียมพร้อมรบ

ในขณะนั้นเองที่ท่านเทพเริ่มมองเห็นความสามารถและหน้าตาอันโดดเด่นของเด็กหนุ่มมนุษย์ 5 คน

ท่านจึงตัดสินใจที่จะส่งทั้ง 5 คนนี้ลงสนามรบ แต่การจะออกรบได้ เพียงแค่แม่ทัพทั้ง 5 คงไม่เพียงพอ

ท่านจึงให้เด็กหนุ่มทั้ง 5 กลับไปยังโลกมนุษย์อีกครั้งเพื่อหาคนมาช่วยเป็นกองหนุนในการศึกครั้งนี้

เพียงไม่นานนักเด็กหนุ่มทั้ง 5 ก็ได้เหล่ามนุษย์ที่สมัครใจมาเป็นกองหนุนของทัพตนมากเพียงพอ

แต่การทำสัญญาข้ามผ่านไปสู่สวรรค์ในครั้งนี้แตกต่างจากครั้งแรก

เหล่ามนุษย์ที่ไม่มีคุณสมบัติเพียงพอจะเป็นแม่ทัพ

จะต้องกลายไปเป็นแค่หมู่ดาวบนสรวงสวรรค์เพื่อส่องแสงช่วยเหลือเหล่าแม่ทัพในการศึกเพียงเท่านั้น

แต่มนุษย์เหล่านั้นก็ยอม เพราะพวกเขาต่างศรัทธาและชื่นชมในความสามารถของเด็กหนุ่มทั้ง 5 คน

และอยากจะคอยช่วยเหลือในบางสิ่งที่ตนจะสามารถทำให้ได้

เด็กหนุ่มทั้ง 5 จึงให้สัญญากับมนุษย์เหล่านั้นว่า พวกตนทั้ง 5 จะพยายามด้วยกัน

อยู่เคียงข้างกันและเป็นแม่ทัพที่ยิ่งใหญ่ให้ได้

และนั่นก็เป็นต้นกำเนิดของแม่ทัพแห่งเทพเจ้าทั้ง 5 และกลุ่มดาวคุ้มครองที่โด่งดันในเวลาต่อมา

ชื่อเสียงของเทพทั้งทั้ง 5 เป็นที่เลื่องลือไปทั่วทั้งสวรรค์และโลกมนุษย์

เมื่อเวลาผ่านไปเรื่อยๆ เหล่าแม่ทัพทั้ง 5 ยังคงต้องกรำศึกต่อไปอย่างไม่มีทีท่าว่าจะจบสิ้น

ทำให้สภาพร่างกายเริ่มอ่อนล้าลงมาก เหล่าดวงดาวที่คอยเฝ้ามองบางครั้งถึงกับร่ำไห้

เมื่อเด็กหนุ่มได้รับบาดเจ็บจากการศึกหรือล้มป่วยลง

และได้แต่เฝ้าภาวนาขอให้ท่านเทพโปรดเมตตาให้คนที่ตนรักได้พักผ่อนเสียบ้างเถิด

ในระหว่างนั้นเองที่แม่ทัพ 3 คน ได้กระทำการที่ทำให้ท่านเทพไม่พอใจเป็นอย่างมาก

โดยการกลับมายังโลกมนุษย์เพื่อจัดการธุรกิจของตนเมื่อครั้งยังเป็นมนุษย์

ท่านเทพกล่าวว่าเด็กหนุ่มทั้ง 5 ได้ทำสัญญาขายวิญญาณให้แก่เขาแล้ว

ไม่สามารถจะทำอย่างอื่นนอกเหนือจากการรบให้แก่เขาได้อีก

และด้วยเหตุนี้ทำให้เด็กหนุ่มทั้ง 3 ไม่พอใจ จึงได้ไปฟ้องร้องแก่จ้าวผู้ปกครองสวรรค์

เพื่อขอความเป็นธรรมแก่พวกเขา เนื่องจากพวกเขาไม่เคยได้รับการดูแลที่ดี

และสิ่งตอบแทนที่เหมาะสมกับการทำงานของพวกเขาเลย

แต่ท่านเทพแย้งว่าการที่เด็กหนุ่มทั้ง 3 กล่าวหาเขา

ก็เพราะเขาห้ามไม่ให้พวกเขาลงไปยังโลกมนุษย์เพื่อทำงานเสียมากกว่า

และจนกระทั่งถึงตอนนี้ ก็ยังไม่มีผู้ใดจะล่วงรู้ได้ว่าบทสรุปจะออกมาเป็นเช่นไร

แต่สิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นก็คือ กลุ่มดวงดาวที่ยอมติดตามเด็กหนุ่มทั้ง 5 มาจากโลกมนุษย์

สละตนเองเพียงเพราะอยากจะคอยปกป้องและช่วยเหลือคนที่ตนรักกำลังหลั่งน้ำตา...

หลั่งน้ำตาให้แก่เด็กหนุ่มทั้ง 5 ด้วยความสงสารกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น

หลั่งน้ำตาให้เมื่อรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังเปลี่ยนแปลงไป

หลั่งน้ำตาให้กับความกังวลถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในวันข้างหน้า

แม้ว่าดวงดาวส่วนใหญ่จะยังคงเลือกที่จะทอแสงให้กับเด็กหนุ่มต่อไป

แต่ก็มีดวงดาวบางดวงกำลังเลือกที่จะดับแสงลง

เพราะดวงดาวเหล่านั้นเกิดคำถามมากมายขึ้นในจิตใจ ว่าทำไม....

ทำไมเด็กหนุ่มทั้งสามถึงเลือกที่จะทำให้ดวงดาวต้องเจ็บปวด

ทำไมถึงสร้างรอยร้าวให้เกิดขึ้นทั้งที่สัญญาว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป

ทำไมเด็กหนุ่มทั้งสามถึงไม่คำนึงถึงเพื่อนอีกสองคนที่เหลือ ว่าเขาจะเป็นอย่างไร

ทำไมถึงขอให้เชื่อมั่นและรอคอย ทั้งที่วันนั้นมันดูเลือนลางเหลือเกิน

แล้วถ้าเป็นคุณล่ะ....

คุณเลือกที่อยู่เคียงข้างคนที่คุณรักแม้ว่าเขาจะทำให้คุณเจ็บปวดหรือไม่

หรือคุณจะจากเขาไปในวันที่เขากำลังจะไม่เหลือใคร

...คำตอบจากหนึ่งในดวงดาว...

ในฐานะดวงดาวดวงหนึ่ง ขอเลือกที่จะทอแสงเคียงข้างพวกเขาต่อไป

เพราะดวงดาวเป็นคนเลือกเองที่จะตามเด็กหนุ่มทั้ง 5 มา

แม้ว่าสุดท้ายแล้วพวกเขาจะไม่สามารถรักษาสัญญาเหล่านั้นไว้ได้

ดวงดาวดวงนี้ก็จะไม่โทษ ไม่โกรธ เพราะถ้าต้องทนเห็นพวกเขารักษาสัญญาไว้

ทั้งที่ตัวพวกเขาเองต้องเจ็บปวด ต้องทนทุกข์ และสภาพร่างกายย่ำแย่ลง

นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่ดวงดาวอย่างเราต้องการ

เราแค่ต้องการให้คนที่เรารักอยู่อย่างมีความสุข สุขในหนทางที่ได้เลือกเดิน...ก็เท่านั้นเอง...